klik hier voor de rouwkaart

Op de laatste dag van 2010 is Margriet Kisner, secretariaatsmedewerker van de VKIG, overleden. Ze had hiervoor zelf gekozen. Margriet is slechts 53 jaar oud geworden.

Sinds 2007 runde Margriet het secretariaat van onze vereniging. Ze deed dat met verve, en met veel enthousiasme. Dankzij Margriet liepen de zaken op rolletjes. Ze hield de bestuursleden goed bij de les, en up to date voorzien van de noodzakelijke stukken en te ondernemen acties. Ze was de steun en toeverlaat voor mensen met vragen, inlogproblemen of de wens om lid te worden. Margriet was, kortom, zo verbonden met de VKIG dat het moeilijk is je de vereniging zonder haar voor te stellen.

Daarbij was Margriet een hartelijke, warme vrouw. Goedlachs, attent, secuur en verantwoordelijk. Dat ze één van de jongste was in het bestuur weerhield haar er geenszins van om de bestuursleden met een welgemeend: “jongelui!” aan te spreken. Betrokkenheid mondt soms uit in chaos, en op deze regel maken de bestuursleden geen uitzondering, en dan was het altijd Margriet die riep: “Ho, even wachten met het volgende punt; wát is er nu precies besloten? Het moet namelijk wel goed in de notulen komen!” En daar had ze natuurlijk gelijk in. Margriets notulen hoefden dan ook zelden of nooit inhoudelijk gewijzigd te worden.

Margriet deed haar werk goed. Steeds meer werk. Een paar weken geleden hadden we nog een gesprek, waarin aan de orde kwam dat ze een paar uur per week meer nodig had om alles goed te kunnen doen. Daaraan moet ik vaak denken, de laatste dagen. Het was een goed gesprek, met een betrokken medewerker die lol had in haar werk. De volgende dag gingen we met het hele bestuur uit eten. Natuurlijk was ook Margriet van de partij – sterker nog: Margriet had alles geregeld – en we hadden een bijzonder gezellige avond. De vrolijkheid van die avond lijkt in contrast te staan met Margriets keuze om een paar weken later haar leven te beëindigen. Maar: wat weet een ander van de wanhoop, onmacht, pijn die ze in zich droeg? Een last, die een sterke, lieve vrouw als Margriet toch te zwaar was geworden.

Margriet zal intens gemist worden, door heel veel mensen. Tegelijkertijd wensen wij allemaal dat ze nu haar rust gevonden heeft. Het is haar zo gegund.

Dag lieve Margriet, je blijft voor altijd bij ons.

Kaat Vink, bestuursvoorzitter VKIG